Քանի որ, գործող օրենսդրությամբ ժառանգությունն ընդունած ժառանգը կրում է ժառանգություն ստացված գույքի արժեքի սահմաններում ժառանգատուի պարտքերը մարելու պարտավորություն, ուստի, նախքան ժառանգության իրավունքի վկայագիր ստանալը, ժառանգատուն պետք է տեղեկացված լինի ժառանգատուի պարտքերի ամբողջական ծավալի մասին: Սա է պատճառը, որ օրենսդիրը, պահանջների ներկայացումը հնարավոր է համարում բացառապես ժառանգության բացման պահից վեցամսյա ժամկետում՝ ապահովելով ժառանգի՝ ժառանգությունն ընդունելու հարցում կողմնորոշվելու հնարավորությունը:
Պահանջի իրավաբանորեն գրագետ ներկայացումը պարտքով տրված գումարի /փոխառության/ վերադարձման կարևորագույն նախապայմանն է, ուստի գործընթացին անհրաժեշտ է վերաբերյալ ամենայն պատասխանատվությամբ, իսկ իրավահարաբերությունների ոչ այնքան սպառիչ կարգավորման պայմաններում նաև՝ հնարավոր ռիսկերը կանխատեսելով:

Անդրադառնանք յուրաքանչյուր պահանջին առանձին.
1. Պարտատիրոջ կողմից պահանջը կարող է ներկայացվել բացառապես օրենքով սահմանված անձանց շրջանակին: Այն դեպքում, երբ տեղեկացել եք, որ ժառանգությունը տեղի է ունենալու կտակի հիման վրա /ժառանգատուն կենդանության օրոք կազմել է կտակ/ և կտակում նշված է կտակակատար, ապա դրամական պահանջը կարող է ներկայացնել հենց կտակակատարին:
Կտակակատարը կտակում նշված այն անձն է, ով կտակը կազմվելիս համաձայնել է հետագայում կատարել կտակում նշված պահանջները: Կտակակատարը պարտավոր է միջոցներ ձեռնարկել ժառանգության պահպանման և կառավարման համար, տեղեկացնել ժառանգների ժառանգության բացման վերաբերյալ և կատարել օրենքով սահմանված մի շարք այլ գործողություններ, որոնք անհրաժեշտ են կտակի /կտակում նշված պահանջների կատարման ուղղությամբ/: Նկատի ունենալով կտակակատարի ակտիվ դերակատարումը կտակի կատարման գործընթացում, այդ թվում՝ կտակով ժառանգ հանդիսացող անձանց հետ փոխհարաբերություններում, օրենսդիրը, սահմանելով պարտատերերի պահանջները վերջինիս ներկայացնելու իրավական հնարավորությունը, ելել է այն տրամաբանությունից, որ կտակակատարի միջոցով ժառանգատուի պարտքերի վերաբերյալ տեղեկացվել են նաև կտակում նշված հնարավոր ժառանգները:
Սակայն պետք է նկատի ունենալ, որ կտակի առկայությունը դեռևս չի նշանակում կտակակատարի առկայություն: Օրինակ, կարող է կտակում բացակայել կտակակատարի վերաբերյալ որևէ նշում: Ավելին, անգամ կտակակատարի առկայության դեպքում խորհուրդ է տրվում, ժամանակն օգտագործել արդյունավետ և, այնուամենայնիվ, պարզել հնարավոր ըստ օրենքի ժառանգներին ժառանգներին, քանի որ անգամ կտակակատարի և իրավական հետևանքներ առաջացնող կտակի առկայության պայմաններում ժառանգական զանգվածի մեջ մտնող գույքի ժառանգումն ամբողջությամբ կամ մասնակի կարող է տեղի ունենալ ըստ օրենքի ժառանգության կանոններով:  Պետք է մշտապես ելնել այն իրողությունից, որ ժառանգման գործընթացը որոշակիորեն անկանխատեսելի է. նախ՝ կախված այն հանգամանքից, թե ժառանգումը տեղի է ունենալու կտակի հիման վրա, թե ըստ օրենքի ժառանգության կանոններով, ժառանգները կարող են չհամընկնել: Բացի դա՝ ժառանգությունը չընդունելու՝ ժառանգների իրավունքով պայմանավորված, կարող է տեղի ունենալ ինչպես ժառանգման կանոնների /ըստ օրենքի ժառանգություն, կտակի միջոցով ժառանգություն/, այնպես էլ դրանով պայմանավորված ժառանգների փոփոխություն: Քանի որ, գործող օրենսդրությամբ, պարտատիրոջ կողմից պահանջ ներկայացնելու հարաբերությունները կարգավորված են խիստ մակերեսային, և դրանցում հաշվի չեն առնված գործնականում հաճախ հանդիպող մի շարք իրավիճակներ, ուստի խորհուրդ է տրվում անգամ կտակակատարի առկայության դեպքում պահանջն, այնուամենայնիվ, ներկայացնել նաև ըստ օրենքի հնարավոր ժառանգներին:


Իսկ ովքե՞ր են ըստ օրենքի ժառանգները.


Գործող օրենսդրությամբ առանձնացվում է ժառանգների չորս խումբ /հերթ/, որոնցից յուրաքանչյուրը ժառանգության է հրավիրվում, երբ գույքի ժառանգումը տեղի չի ունենում նախորդ խումբ ժառանգների կողմից:
Առաջին հերթին ժառանգության են հրավիրվում մահացածի ծնողները, զավակները և ամուսինը /կինը/: Նշանակում է՝ պարտատերը պետք է միջոցներ ձեռնարկի հենց հիշյալ անձանց իր պահանջները ներկայացնելու ուղղությամբ: Վերջիններիս բացակայության պայմաններում, ժառանգության են հրավիրվելու հաջորդաբար հետագա հերթերի ժառանգները: Երկրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի հարազատ, համահայր կամ համամայր եղբայրները և քույրերը: Ներկայացման իրավունքով ժառանգելու իրավունք ունեն նաև Ժառանգատուի եղբայրների և քույրերի երեխաները: Երրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի ինչպես հայրական, այնպես էլ մայրական կողմի պապը և տատը: Չորրորդ հերթի ժառանգներն են ժառանգատուի ծնողների եղբայրները և քույրերը (հորեղբայրները, հորաքույրները, քեռիները, մորաքույրները), իսկ ներկայացման իրավունքով նաև՝ Ժառանգատուի հորեղբայրների և հորաքույրների ու քեռիների և մորաքույրների երեխաները:
Այսպիսով, հնարավոր ժառանգներին պետք պարզել անհապաղ, հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ պահանջները ներկայացնելու պարտատիրոջ իրավունքը սահմանափակված է օրենքով:
2. Պահանջները պետք է ներկայացվեն պարտապանի /ժառանգատուի/ մահվան պահից վեց ամսվա ընթացքում: Պետք է նկատի ունենալ, որ սա օրենքի իմպերատիվ պահանջ է և դրա չպահպանումը զրկում է պարտատիրոջը հետագայում պահանջ ներկայացնելու իրավունքից: Ընդ որում, գործող օրենսդրությունը չի նախատեսում հիշյալ ժամկետը վերականգնելու իրավական հնարավորություն անգամ այն դեպքերի համար, երբ պարտատերը պարտապանի մահվան լուրն իմացել է հիշյալ ժամկետի ավարտից հետո:
3. Պահանջներն անհրաժեշտ է ներկայացնել գրավոր, այնպես, որ վեճ առաջանալու դեպքում պահանջը ներկայացրած լինելու փաստն ապացուցելու դատավարական բեռը կրող պարտատերը կարողանա այն հաստատել որևէ գրավոր ապացույցով: Նման ապացույց կարող է ծառայել օրինակ ուղարկված առաքանու փոստային անդորրագիրը /առավել ցանկալի է՝ փոստային կապի կողմից տրամադրվող հավաստագիրը՝ առաքանին ստացված լինելու վերաբերյալ/, կամ պահանջի կրկնօրինակը՝ այն ստացողի հաստատմամբ: Պետք է նկատի ունենալ, որ հարցին առնչվող դատական գործերից մեկով ՀՀ վճռաբեկ դատարանը հնարավոր է համարել նաև վեցամսյա ժամկետում հնարավոր ժառանգի դեմ հայցի ներկայացումը:

Այսպիսով, ամենայն պատասխանատվությամբ մոտեցեք պարտքի հետագա բռնագանձումը կանխորոշող ներկայացված ընթացակարգին, անշեղորեն պահպանեք յուրաքանչյուր պահանջ, կանխատեսեք ցանկացած իրավիճակ, ինչը կարող է առաջանալ հետագայում ժառանգի կողմից «առարկության» տեսքով, կամ պարզապես վստահեք գործընթացի պատշաճ կատարումը մասնագետներին: